Historia parafii

Historia Kościoła

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY

Kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego w Męcinie wybudowany został w latach 1984-2006 w/g projektu państwa Kramarzy z Krakowa. Bryła kościoła w nowoczesnej formie przypominającej rozpięty namiot, wykonana jest w żelbecie obłożona granitem ręcznej obróbki, przykryta blachą. Zwieńczona jest ażurową wieżyczką z krzyżem. 12 listopada 2006 roku Biskup Ordynariusz Wiktor Skworc dokonał konsekracji kościoła.

Kościół posiada dwie kondygnacje z przestrzenią modlitewną. Dolny kościół posiada wystrój zaprojektowany przez artystę rzeźbiarza Wincentego Kućmę. Został on poświęcony 11 listopada 1999 r. przez ówczesnego biskupa ordynariusza bpa Józefa Życińskiego.

Wnętrze górnego kościoła zachwyca artystycznym wystrojem o charakterze chrystocentrycznym. Projektował je Andrzej Pasoń ze Starego Sącza. Całość kompozycji, a więc ściana główna prezbiterium oraz stacje drogi krzyżowej, stanowią zamknięty układ kompozycyjny – Misterium Paschalne: Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie. Scena zmartwychwstania jest dopełnieniem stacji drogi krzyżowej – jakby XV stacją. Ta kompozycja ukazuje rozdarcie ziemi, która oddaje Syna Bożego. On żyje. Przedstawienie zaś słońca wykonanego w mozaice pokazuje moment poranka Zmartwychwstania, w którym przyroda budzi się z Jezusem do nowego życia w blasku zwycięstwa.

Ołtarz soborowy w formie surowego kamienia jest nawiązaniem do Opoki (św. Piotr na bocznej dekoracji), jak również do skały grobu Pańskiego.

ZABYTKOWY KOŚCIÓŁ

Kościół św. Antoniego w Męcinie to zabytkowa drewniana świątynia rzymskokatolicka, wzniesiona w końcu XVII wieku dla parafii w miejscowości Męcina w gminie Limanowa. Obiekt znajduje się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

W miejscu, gdzie dziś stoi zabytkowy kościółek św. Antoniego w Męcinie, istniała już wcześniej świątynia, również drewniana. Wymieniona jest już w świętopietrzu z 1325. Wspomina o niej również Jan Długosz w swoim dziele „Liber Beneficjorum”. W okresie reformacji służyła miejscowemu zborowi braci polskich, a następnie od 1605 ponownie wyznawcom kościoła rzymskokatolickiego. Została zburzona w 1685. W tym samym roku postawiono nowy kościół, wykonany z drewna, według zasad konstrukcji zrębowej. W XVIII wieku dobudowano od strony południowej niewielką kaplicę boczną, od strony pólnocnej- zakrystię. Jest świątynią jednonawową, z węższym prezbiterium zamkniętym trójboczną absydą.  Nad całością dominuje kwadratowa wieża z dzwonnicą, w której przyziemiu umieszczona jest kruchta z wejściem głównym. Dach kościoła pokryty jest ocynkowaną blachą. Świątynię otacza kamienny mur, wzniesiony w 1782.

Wnętrze kościoła przykrywa strop płaski oraz zdobi barwna polichromia, która wykonana została w 1888 i odnowiona w 1982. Na ścianach znajdują się  motywy ornamentalne (ukośna kratka z rozetkami i motywami roślinnymi), a stropy – figuralne („Trójca Święta” – w prezbiterium, „Matka Boża Niepokalanie Poczęta”- w nawie, „Ofiarowanie Pana Jezusa w Świątyni” – w kruchcie, „Modlitwa Chrystusa w Ogrojcu” – w kaplicy bocznej).

Ołtarz główny składa się z mensy i dekoracyjnej nadstawy. Pośrodku antepedium( bogato zdobione zakrycie lub zasłona zakrywająca podstawę stałego ołtarza chrześcijańskiego) mieści się malowany na płótnie monogram Chrystusa – IHS. W części centralnej umieszczono obraz  „Pan Jezus Cierpiący” namalowany w latach 1697-1698 na płótnie i naciągnięty na deskę. Zakupił go ówczesny proboszcz w 1715. Na zasuwie umieszczony jest obraz „Opłakiwanie Chrystusa”, ufundowany przez parafianina w 1920.

W kościele znajdują się ołtarze boczne barokowe:

-Ołtarz Matki Bożej Różańcowej – z obrazem sprowadzonym przez miejscowe Bractwo Różańcowe z Wiednia w 1867. Za obrazem w niewielkiej niszy umieszczony jest posąg Matki Bożej Niepokalanej,

-Ołtarz św. Antoniego Opata – z obrazem „Modlitwa św. Antoniego”, namalowanym ok. 1700,

-Ołtarz Serca Pana Jezusa – barokowo-rokokowy. Znajduje się w nim obraz przedstawiający objawienie wizerunku Serca Jezusa św. Małgorzacie Alacogue. Po bokach znajdują się barokowe figury św. Ignacego Loyoli i św. Jakuba Apostoła.

Większość elementów wyposażenia kościoła ma wyraźne cechy stylu barokowego:

-ambona – wykonana w 1740, drewniana, barokowa, z niewielkimi elementami w stylu rokoko. Zdobią ją wizerunki czterech Ewangelistów. W środkowej części znajdują się pozorne drzwi z kapitelami z liści akantu. Na tych drzwiach widnieje wizerunek Chrystusa Dobrego Pasterza,

-chór muzyczny z 1895 – neorenesansowy,

-rzeźbiona drewniana chrzcielnica z 1608, której nadano kształt kielicha,

-konfesjonały – późnobarokowe i renesansowe, z 1740,

-dzwon z 1711, wykonany przez gdańskiego ludwisarza Absaloma Wittwercka,

-rzeźba Jana Nepomucena z połowy XVIII wieku,

-cenne obrazy: obraz dwustronny: „Anna Samotrzeć i Święty Wojciech” z XVI w., „Ecce Homo” z XVII w.,

„Święty Jan Kanty” z XVII w., „Chrystus i Apostołowie” – XVIII w., „Święty Stanisław Kostka” z 1715.

-gotycki krucyfiks z XV wieku,

-stacje Drogi Krzyżowej z 1875.

Po konsekrowaniu nowego kościoła w 2006, obecnie zabytkowa świątynia pełni funkcję kościoła pomocniczego.

źródło: Wikipedia

Inne:

artykuł

wirtualna wycieczka

renowacja